Push

Marami ang hindi bet pag-usapan ang kamatayan.

Ewan ko ba sa iba kung bakit takot sila pag-usapan ito, ‘e hindi naman ibig sabihin eh ma-tsugi sila agad after ng convo diba?

Maaring takot sila dahil ang ideya  palang ng kamatayan ay “Hiwalayan”.

Tama ba?

Marami ang ayaw ng hiwalayan.

Marami ang takot na mahiwalay sa mga mahal nila sa buhay?

Teka, sino po ba ang hindi?

Lahat tayo ay di nanaisin na mahiwalay sa mga mahal natin sa buhay: kaibigan o pamilya.

Lahat tayo ay ikadudurog ng puso na makita silang malungkot at umiiyak habang nakikita nila ang ating pag-alis.

Pero kaibigan, ang kamatayan ay bahagi ng buhay.

Lahat tayo ay darating duon. 

Walang mayaman o mahirap.

Ang kamatayan ay “equalizer” sa ating lahat.

Ngunit  kahit magkaganun man na lahat tayo ay mahihiwalay sa mga kaibigan o pamilya natin,  hindi tayo dapat na malungkot ng lubusan. Sapagkat sa kabila ng kamatayan, batid ko’y may panibagong pakikibaka.

Hindi ba’t bago tayo sumabak sa trabaho ay dapat nakapagpahinga tayo?

Maaring 8 oras na tulog sa gabi. Gayun din sa pagpanaw natin.

Sa pakiwari ko, batid ng maykapal na pagpahingahin tayo ng ilang araw (burol) dahil mas “challenging” ang bagong kabanata na ating haharapin.

Alam mo ba nakapanaginip ko noong nakaraang gabi ang mama ko.

Hindi ko namalayan na lumuluha na pala ako, lumapit siya sa akin at tinanong niya ako:

Bakit ka umiiyak?

Niyakap ko siya ng mahigpit na mahigpit at sinabi kong,

“Ma, sobrang na-miss kita. Mahal na mahal ka namin.”

Habang tumatangis ako’y tumingin lang siya sa akin at ngumiti.

“Nasaan ba ang kasama mo? Halika at hanapin natin sila.”

Dali-dali niya akong niyakad sa napakagandang hardin.

Ang dating sa akin ng panaginip ay totoong totoo.

Napaisip tuloy ako na siguro kapag may namatay ay sinasabi ng iba na “sumakabilang-buhay” na ay maari ngang totoong may buhay sa kabilang-buhay.

Parang magulo ba?

Hindi ako sigurado pero ayon sa Bibliya meron naman talagang “life after death”.

Walang nakakasiguro kung anong meron sa kabilang buhay.

Wala ni isa sa mga mahal natin sa buhay ang nakabalik at nagsabi kung anong meron doon. Wala ni isa man sa kanila ang nag pabatid sa atin kung ano ang kakaharapin natin.

Dahil sa panaginip ko, ang iniisip ko ngayon, sa kabilang buhay ay hindi tayo magkakakilala.

Hindi ko kayang ipaliwanag ngayon pero alam kong masaya doon kaya dapat handa ako sa panibagong pakikipagsapalaran. Kaya dapat push lang tayo ng push kung ano ang meron tayo ngayon.

Hindi ako takot mamatay.

Mas takot ako, kung mamatay ako bukas pero hindi ko man lang na-enjoy ang buhay na mayroon ako ngayon.

Tulad ng lagi kong sinasabi, lahat tayo ay dapat masaya.

We should celebrate life! Kahit anong klase pang buhay meron ka ngayon, dapat masaya ka.

Pag dumating ang araw ng kamatayan ko gusto ko mangyari ito:

1. The Pallbearer (Taga-buhat ng kabaong)

Sinasabi na dapat anim ang magbubuhat ng kabaon. So, dapat ‘yang mga magbubuhat na iyan ay talagang napagpiliian ko ng mabuti (dahil may kabigatan ako.LOL). Dapat lahat tayo ay alam na kung sino ang magbubuhat sa atin, e’ bakit hindi? ‘Yung mga nagdedebut nga ay maligayang nakakapili ng 18 candles and 18 roses, at yung ikakasal nga kung makapili ng ninong, ninang at abay ay sobra sobra… bakit ang magbubuhat sa atin ay hindi natin piliin?

2. The Theme and Motif

Tulad ng kasal, binyag o birthday para sa akin ay dapat nakaisip na ako ng TEMA ng burial ko sa hinaharap. Gusto ko may motif din,’yung tipong lahat ng kandila, bulaklak at tela ay magkakakulay. Ang burol ay hindi lamang dapat lugar na iniiyakan. Dapat may rason din para mapangiti kahit sa simpleng kulay ng mga bulaklak at mantel sa lamesa. Nais kong nakasuot ako ng Americana. ‘yung complete attire ha with tie and coat.

3. The Food Service

Gusto ko may buffet sa burol. Mahilig ako sa pagkain kaya gusto ko lahat ng makikisaya sa akin ay mabubusog. Ayaw ko ng self-service, hanggat maaari sana’y may mga waiter at waitress na laging nakangiti na magseserve sa kanila. Lahat ng putahe na paborito ko ay dapat na nakahain kasi tulad ng birthday, ang kamatayan ay dapat ipinagseselbrate. Ang kamatayan ay selebrasyon ng naging buhay ko sa mundo. Selebrasyon ng pagpapasalamat sa maiksing buhay na bigay ng lumikha.

4. The Usher, Usherettes and Entertainers

Sa burol, gusto ko masaya ang mga ushers at usherettes. Kahit hindi maganda o gwapo basta lagi silang nakangiti. Gusto ko rin na may mga nagkakantahan sa burol ko,dapat may “every night celebrity features” ang bawat gabi. Iba-iba ang singer mas maganda at mas masaya. Hanggat maari, ayaw ko ng malulungkot na kanta. Gusto ko ‘yong masasaya pero hindi naman ‘yung tipong pang disco ha. Dapat may emcee rin.

5.The Crying Ladies

Syempre, kahit anong kasiyahan ang ipagawa ko, alam kong may sad moments pa rin. Kaya sa huling gabi. Gusto ko dito na lang mangyari lahat ng iyakan. Gusto ko may crying ladies para in unison ang hagugol.

Naguluhan ka ba?

Na-wirdohan?

Natawa?

Ang gusto ko lang ipabatid sa’yo, ang kamatayan ay dapat pinaghahandaan at hindi dapat kinatatakutan.

Push lang ng push at ‘wag matakot! Live life to the fullest today, 'ika nga eh: Carpe Diem!

Ang kamatayan ay dapat ikinasisiya at ipinagbubunyi.

Sabi nga ni Alfred Adler,

"Death is really a great blessing for humanity, without it there could be no real progress. People who lived for ever would not only hamper and discourage the young, but they would themselves lack sufficient stimulus to be creative."

Hanggang sa muli,