Pikit-Mata

My lungs were filled with joy and excitement as the Year 2014 closed its doors.  Year 2014 was not that wonderful to me or I should say to my entire kinship.

Lugmok na lugmok kami ng 2014. Though there were these wonderful gifts from above pero jeskelerd binaha naman ako ng pagsubok at putik-putik na trahedya. I would rather not mention them one by one baka maiyak pa ako at mapalupasay sa sobrang-emote. (mas nanaisin mo na lang na magbalat ng patatas kung magkaganon.)

Magkagayunman, my sincere thanks still go to our Father because no matter how difficult the situation was, He never left me alone. (click here)

Merong ilan na magagandang nangyari sa akin pero they were just like a handful compared to the “Balde-Balde” na trials. Pero you know me, F! that no matter how painful the experience was hindi ko isusumpa ang araw na ‘yon. But to be honest, those times taught me to be humble and submissive at times.

Una, natutunan ko na sa mga pagsubok na darating sa buhay natin wala tayong karapatang pumili at lalong hindi kikilalanin ng pagsubok ang qualifications natin, like kung ano ang natapos ko, ilang degrees ang bitbit mo, ilang medalya ng parangal ang isinabit sa ulo natin o kung anu-anong relevant seminars and work experiences ang napagdaanan nating lahat. Sa side ng pagsubok,  lahat tayo ay mahihina at walang binatbat. They have this main goal---Putting us all down.

What gives these trials the true meaning-- is how we respond to them. ‘Yung tipong duguan ka na pero hindi ka sumisigaw ng SUKO NA KO! At aminin mo, we surprisingly discovered the other side of ourselves after we surpassed these trials. Indeed, walang kulay ang buhay kung walang pagsubok. With this, mahalagang alam mo kung paaano maging humble at kilalanin ang mga kahinaan mo para sa hinaharap. Kasi ‘yung mga kahinaan na ‘yun ang magiging daan para ikatalo mo kung hindi mo mapro-protektahan. (Parang sa UFC lang ‘yan. Dapat i-cover mo yung part ng katawan mo na mahina at may tama, dahil ‘yun ang magiging target ng kalaban.)

photo (c) Kameronlombard.com

Pangalawa, hindi masama ang maging-submissive kung minsan. Hindi naman kabawasan ng pagkatao mo o ninoman ang maging masunurin o napahihinuhod (nosebleed!) pa minsan. Walang masama kung sasabay ka lang sa agos ng alon kung saan ka man dalhin. Hindi rin naman masama na kung minsan ay ‘wag magreklamo at maglaban. Minsan, F! masaya rin ang maging submissive. ‘Yung tipong yayakapin mo ang karupukan mo bilang tao. ‘Yung kahinaan mo bilang nilalang. Kasi minsan doon natin nakikita ‘yung bagay na hindi natin napapansin lalo’t kapag tayo ang palagiang nagpupumiglas, lumalaban, sumisigaw, naghuhubad (ay erase—erase—wrong key! Mali.lol).

F! Hindi masama na pa minsan ay pikit-mata tayo sa kung ano ang ibibigay ng pagsubok o ng bukas sa atin.

Gwapo ko lang oh. Parang Bulag at Pipi na saksi sa
isang kahindik-hindik na pangyayari.lol

Kaya ngayong 2015, ang dalangin ko para sa ating lahat ay simple lang. ‘Yun bang maging humble at submissive tayo sa kung ano man ang ibigay ng Diyos sa atin. Na ‘wag tayong mapagod na umasang laging may liwanag pagkatapos ng dilim, may pag-asa pagkatapos ng trahedya, at may Mang Tomas kapag may Lechon (ay erase—erase—wrong key! Mali.lol. 2.0).

May pag-asa pag may bagyo (Waley ‘toh!),